ศูนย์เรียนรู้วัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร

AGRICULTURAL WASTES LEARNING CENTER

SUWAPAT SRISANG

นางสาวสุวภัทร ศรีสังข์

Advisor: ผศ.ธราดล เสาร์ชัย


Concept

เนื่องจากประเทศไทยเป็นประเทศแห่งการทำการเกษตรเป็นอันดับต้นๆของโลก มีการแปรรูปสินค้าทางการเกษตรมากมาย แต่หลังจากการแปรรูปผลผลิต ทำให้มีเศษเหลือทิ้งหรือเศษเหลือใช้ทางการเกษตรเป็นจำนวนมากและมีการทำลายโดยการเผาทิ้งเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งทำให้เกิดมลภาวะที่ส่งผลเลียต่อโลก ในไทยนั้นมีพืชเศรษฐกิจที่สำคัญ คือ อ้อย ข้าว ข้าวโพด โดยในไทยนั้นมีผลผลิตที่มาจากอ้อยเป็นจำนวนมากและมีพื้นที่ปลูกอ้อยทั่วประเทศจำนวน 11,012,839 ไร่และมีเศษเหลือจากอ้อยมากถึง 21,485,190 ตัน และในขณะเดียวกันในปัจจุบันการก่อสร้างนั้นเน้นใช้วัสดุก่อสร้างที่มีอยู่ใท้องตลาดโดยส่วนมากสร้างมลภาวะในกระบวนการผลิต เกิดการสิ้นเปลืองพลังงาน ซึ่งเกิดผลกระทบต่อโลกทั้งการทำลายภูเขาเพื่อนำมาใช้เป็นวัสดุก่อสร้างอาคาร วัสดุก่อสร้างที่ไม่เป็นมิตรต่อสภาพแวดล้อม อาคารส่วนมากในประเทศไทยสร้างจากอิฐและคอนกรีต เมื่อพิจารณาวงจรชีวิตของวัสดุเหล่านี้จะพบว่า พลังงานและทรัพยากรธรรมชาติถูกใช้ไปกับกระบวนการผลิตและก่อสร้าง ในขณะที่ช่วงชีวิตของมันกลับขึ้นอยู่กับอายุการใช้งานของอาคารเท่านั้น หลังจากการรื้อถอนอาคารวัสดุก่อสร้างดังกล่าวจึงกลายเป็นขยะที่ไม่สามารถย่อยสลายได้และในปัจจุบันนั้นมีการรณรงค์การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เน้นการใช้วัสดุที่เข้ากับธรรมชาติ เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

จึงเล็งเห็นปัญหาและนำมาปรับใช้โดยวิธีการนำวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร เพื่อนํามาออกแบบตัวสถาปัตยกรรมให้มีความสอดคล้องกับวัสดุที่มีอยู่ในสภาพแวดล้อม โดยนําเอาหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาปรับใช้เป็นแนวความคิดในการออกแบบ โดยใช้วัสดุที่สามารถหาได้ง่ายในท้องถิ่น เช่น ไม้ไผ่ ดิน วัสดุเหลือใช้จากการเกษตร ฯลฯ กรณีศึกษาของวัสดุเหลือใช้จากการเกษตรเพื่อนำเอาตัววัสดุที่เหลือใช้นั้นมาทำเป็นวัสดุในการก่อสร้างอาคาร โดยการนำมาใช้ในการออกแบบสถาปัตยกรรมให้ชุมชนสามารถใช้ชีวิตท่ามกลางวิถีแบบพอเพียงและเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติ ตลอดจนจารีตประเพณีวัฒนธรรมของท้องถิ่น โดยหลักการและเหตุผลในการศึกษา จากสถานการณ์ปัจจุบันวัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างบนท้องถิ่นไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตของชุมชนและวัสดุก่อสร้างมีราคค่อนข้างสูงเนื่องจากระบบการขนส่ง ดังนั้น การศึกษาเพื่อนําวัสดุที่มีอยู่ในท้องถิ่นมาใช้ในอาคารจะช่วยลดต้นทุนในการก่อสร้าง การศึกษาจากกรณีศึกษาสถาปัตยกรรมที่อยู่ในท้องถิ่น ประโยชน์ที่เกิดขึ้นจะทําให้การใช้วัสดุในงานสถาปัตยกรรมสร้างคุณค่าให้กับวัสดุที่มีอยู่ในท้องถิ่น และการใช้วัสดุให้เกิดประโยชน์สูงสุด โดยกระบวนการเรียนรู้วัสดุดังกล่าวจะเป็นวิธีการที่ช่วยให้เกิดการสืบทอดกับชุมชนในรุ่นหลังต่อไป